Zostaw mnie – nie odchodź, czyli o osobowości z pogranicza

Zostaw mnie – nie odchodź, czyli o osobowości z pogranicza

Osobowość z pogranicza, zwana również osobowością chwiejną emocjonalnie dotyka około 2 procent ludzi dorosłych. Zaburzenie to charakteryzuje się ciągłą niestabilnością emocjonalną, wahaniem nastrojów, nieobliczalnym, impulsywnym zachowaniem i zaburzonym postrzeganiem samego siebie. Osoba z osobowością pogranicza może doświadczać intensywnych emocji, które wprowadzają ją w otchłań krótkich lecz intensywnych epizodów lękowych, depresyjnych lub ataków wściekłości.

Historia Anety

Aneta miała 25 lat, gdy przyprowadziła ją do mnie jej macocha, która wychowywała ją od 8 roku życia. Matka Anety  umarła, gdy dziewczynka potrzebowała jej najbardziej; ojciec dość szybko ożenił się ze Stanisławą, która przejęła obowiązki matki. Mimo że oboje starali się stworzyć spokojny i rodzinny dom, Aneta od początku sprawiała kłopoty wychowawcze do tego stopnia, że rodzice postanowili wysłać ją do szkoły z internatem. Mimo rygoru i szczególnego nadzoru, w szkole Aneta nie zaaklimatyzowała się dobrze. Zaczęła się samookaleczać: od przypalania skóry papierosami do cięcia się żyletką. Miała też kłopoty z rówieśnikami i często awanturowała się z innymi uczniami.

Gdy wróciła do domu, jej zachowania stały się jeszcze bardziej destrukcyjne, do repertuaru dołączyła alkohol i narkotyki. Po próbie samobójczej wylądowała w szpitalu psychiatrycznym, z którego poszła prosto na oddział uzależnień. Po trzech miesiącach intensywnej zamkniętej terapii, Aneta rozpoczęła studia na wymarzonym pielęgniarstwie. Mimo pozornego uspokojenia, relacje z rodziną, przyjaciółmi i narzeczonym pozostawały pod wielkim znakiem zapytania. Aneta wciąż czuła się niekochana, nieważna i odpychana. Myśli o podłożu paranoicznym karmiły jej paniczny lęk przed odrzuceniem ze strony najbliższych. Robert, chłopak z sąsiedztwa, który kochał ją nieprzerwanie od kilku lat, znosił dzielnie na przemian ataki wściekłości i fale czułości ze strony Anety. Wszyscy jednak, łącznie z Robertem, byli bardzo zmęczeni tym zachowaniem. Przyszedł już czas na dokonanie pozytywnych zmian.

Jak rozpoznać osobowość z pogranicza (ang. borderline personality disorder)

Zwykle zdarzenia mogą wyzwolić wystąpienie symptomów, ponieważ osoba z zaburzeniami osobowości typu borderline jest opanowana wszechpotężnym lękiem przed odrzuceniem. Różnorodne negatywne emocje, takie jak złość, desperacja, zazdrość, smutek, wstyd, lęk, poczucie winy – mogą wypłynąć nagle na powierzchnię, wyzwolone przez niepozorne sytuacje. Ludzie ci mają również tendencję do przypisywania innym negatywnych emocji, błędnie interpretując ich zachowania i reakcje.

Charakterystyczne cechy osobowości z pogranicza:

– powtarzający się wzorzec intensywnych i bardzo niestabilnych relacji z innymi ludźmi. Prawie zawsze oscylowanie między idealizowaniem bliskich a ekstremalnym dewaluowaniem ich i odrzuceniem

– lęk przed odrzuceniem. Najbardziej charakterystyczne dla osób z osobowością z pogranicza jest stały lęk, że zostaną porzuceni, zdradzeni, wykorzystani. Czyni to ich jeszcze bardziej uzależnionymi, podejrzliwymi i narzucającymi się. Przekraczają granice prywatności, by niejako wtopić się w drugą osobę; nigdy nie wychodzi to im na dobre, bowiem każde najdrobniejsze próby utrzymania granic przez partnera traktują jako zdradę i porzucenie.

– niejasne i niestabilne poczucie własnej tożsamości. Nie mają pojęcia kim są, nie mają swoich wartości, przyjmują je od otoczenia, widzą siebie oczyma innych ludzi

– pustka. Poczucie bolesnej pustki w środku powoduje, że czują brak przynależności do innych i samotność

– paranoiczne myśli wyzwalane przez stres i sytuacje, które są interpretowane jako odrzucenie

– dysocjacja; poczucie braku kontaktu z rzeczywistością. Nierzeczywiste odczucia odłączenia się od siebie. Zdarza się, że w okresie dużego stresu chorzy z osobowością z pogranicza mogą słyszeć wewnętrzne głosy, które mówią im co robić

– zachowania samodestrukcyjne, próby samobójcze, samookaleczenia, nadużywanie alkoholu i narkotyków

Jak sobie pomóc?

Zanim zobaczy się pozytywne efekty, psychoterapia może potrwać długo, ale w tym czasie osoba z zaburzeniem typu pogranicza może próbować własnych sił:

– Utrzymuj stabilny rozkład posiłków i spania

– Zacznij praktykować jogę, by zredukować stres

– Zakładaj realistyczne cele, które możesz zrealizować

– Spędzaj czas z rodziną i znajomymi. Otwórz się przed zaufanym przyjacielem

– Rozkładaj zadania na małe, wykonywalne części i ustal priorytety. Zrób to, co możesz i jak możesz najlepiej

– Znajdź miejsca i ludzi, którzy dają ci komfort emocjonalny

– Nie używaj alkoholu i pod żadnym pozorem narkotyków

– Bądź cierpliwy. Twoje symptomy powoli mogą się zmniejszać, nie oczekuj natychmiastowej poprawy

– Zawsze dokształcaj się i czytaj o swojej chorobie.

Katarzyna Pilewicz LCPC, CADC

pilewicz
psycholog i psychoterapeutka licencjowana w stanie Illinois. Ukończyła Adler University w Chicago w dziedzinie psychologii klinicznej. Obecnie prowadzi badania doktoranckie w Walden University na temat wpływu psychologii pozytywnej na poprawę stanu psychiki człowieka. Członek American Psychological Association i PSI CHI. W swojej praktyce opiera się na holistycznym poglądzie o wzajemnym wpływie umysłu, ciała i środowiska. W swojej klinice w Deerfield zajmuje się leczeniem młodzieży i dorosłych z problemami psychologicznymi pomagając w powrocie do wyższej jakości życia.

psycholog

NOWA GRUPA:
Psychological Counseling Center otwiera nową grupę dla rodziców POZYTYWNE RODZICIELSTWO. W komfortowej atmosferze, pełnej poufności i wzajemnego wsparcia omawiamy trudne sytuacje i problemy, by znaleźć proste rozwiązania. Zrozum zachowanie swojego dziecka! Działaj na jego korzyść! Program oparty jest na zasadach nauk Alfreda Adlera. Po informacje dzwoń: (847) 907-1166

 

fot.Pexels.com

Categories: psycholog
Tags: porady, psycholog

Write a Comment

Your e-mail address will not be published.
Required fields are marked*