(Nie)pokonani. Uwolnienie od narkotyków. Niełatwe, ale możliwe

(Nie)pokonani. Uwolnienie od narkotyków. Niełatwe, ale możliwe

Opowieść Celesty

Wzorowa uczennica, obowiązkowa, miła i uprzejma… tak postrzegali mnie inni. Nikt, włącznie ze mną samą nie pomyślałby, iż mogłabym mieć cokolwiek wspólnego z narkotykami.

Do Stanów zawitałam w wieku 17 lat, zostawiając w Polsce przyjaciół, bliskich, system wsparcia i moje bezpieczne miejsca. Postanowiłam, że nie zostawię jednak moich planów na przyszłość i będę je realizować. Uczęszczałam do szkoły, bez wysiłku otrzymując świetne oceny, po szkole jechałam do pracy. Jednak czegoś mi brakowało, brakowało mi przyjaciół, wspólnych zainteresowań, wypadów na koncerty, do teatru, sztuki, muzyki, książek. Dla tzw. świeżego imigranta wydawało mi się to wszystko tak dalekie i niedostępne.

Postrzegałam tutejszą Polonię za zlepek różnych osobowości, w której brakowało serca, uczuć i sztuki, tego wszystkiego, czym otaczałam się w Polsce. Moi rówieśnicy słuchali innej muzyki, byli głośni, większość z nich miała do czynienia z różnymi narkotykami czy alkoholem, liczyły się szybkie samochody i atrakcyjność fizyczna. Teraz widzę, że moje spojrzenie nie było w pełni obiektywne, było raczej przejawem mojego procesu utraty. Po roku udało mi się wyjechać do Polski, gdzie również nie mogłam się odnaleźć, miałam oczekiwania, że powrócę do tego, co znajome, co było. Jednak życie nie stoi w miejscu, toczy się dalej. To ja utknęłam pomiędzy czasem…

Czułam się osamotniona, zaczęłam więcej czasu spędzać ze znajomymi, próbując wtopić się w ich styl życia. Mój pierwszy kontakt z narkotykami był jeszcze w Polsce, zawsze odmawiałam, nie potrzebowałam nic, by się dobrze czuć czy bawić. Tu jednak odmawianie wiązało się z odtrąceniem i brakiem akceptacji, wiec spróbowałam „trawy”, której efektów absolutnie nie lubiłam.

W ostatnim roku liceum szukałam pomocy w dostaniu się na studia, nie wiedziałam, gdzie się udać, jaki jest proces rekrutacji. W desperacji zapisałam się do armii, która obiecywała stypendium na studia, pracę, przyszłość. Egzaminy, przysięga… dopiero po jakimś czasie dotarło do mnie, że to nie ta droga. Poczułam się jeszcze bardziej zagubiona.

Uciekałam w znajomych, tam mogłam zapomnieć choć trochę o tym, co się dzieje. Pewnego dnia zaproponowano mi heroinę, nie miałam pojęcia, co to jest. Wręczono mi skręcony w rulonik banknot i starannie uformowaną kreskę białego proszku. Nie chciałam, odwróciłam się i zdmuchnęłam ją udając, że jednak ją wciągnęłam. Kiedy po kilku minutach towarzystwo, w którym byłam, zreflektowało się, że nie mam żadnych symptomów, zostałam postawiona przed wyborem: albo jestem tu w pełni i robię to samo, albo mnie tu nie ma. Więc spróbowałam, żałując tego już po kilku sekundach. Było mi bardzo niedobrze, ciągłe wymioty, trwało to kilka godzin.

Po tygodniu zachorowałam na grypę, jak mi się wtedy wydawało. Znajomi jednak poinformowali mnie, że nie mogę przestać brać, ponieważ będę się coraz gorzej czuć. Przywieźli mi małą dawkę, by udowodnić mi moją naiwność. Gdy spróbowałam i faktycznie wszystkie objawy odeszły natychmiastowo, poczułam ogromny strach, poczułam się uwięziona, poczułam też tlącą się obsesję, by nie dopuścić, bym znów czuła symptomy odstawienia. Poczułam się przegrana.

Potem już było z górki, codzienne wypady ze znajomymi zamiast szkoły, porzucenie szkoły, pracy. Kłamstwa, manipulacje, związek z osobą, która brała heroinę od 10 lat. Skończył się czas na darmowe narkotyki wraz z rosnącą tolerancją na nie. Pierwsze kradzieże z domu, później ze sklepów.

Rodzice, którzy borykali się z moim uzależnieniem i swoimi problemami, znaleźli pomoc w Zrzeszeniu Polsko-Amerykańskim. Jednak ja tej pomocy nie chciałam, a oni postawili mi granice. Wyprowadziłam się do chłopaka, choć po pewnym czasie moje uzależnienie było już tak jawne, że jego rodzice wyrzucili mnie z domu. Byłam z nim nadal, spałam w samochodzie, później w biurze, w piwnicach ze szczurami, w opuszczonych budynkach, pod schodami. Kradłam, żebrałam, kłamałam, cierpiałam. Kilka razy o mało nie straciłam życia z przedawkowania oraz zażycia trutki na szczury. Odtrucia, ucieczki z odwyku. W ciągłym głodzie, w ciągłym chaosie. Więzienia, próby samobójcze, ulica…

Pewnego dnia zobaczyłam, że nie mam już nic, że to, co mam, to tylko iluzja i nie mogę już tak dłużej żyć, nie mogę dłużej walczyć po mojemu, wróciłam do domu rodziców, prosząc ich, by zawieźli mnie na odwyk. Był to najgorszy dzień w moim życiu, moja rodzina dała upust swoim emocjom, złości, bezsilności, braku zaufania, bólu, jaki im wyrządziłam. Pojechałam na odwyk, błagając, by mnie przyjęli. Zostałam, powoli się przełamywałam, zaczęłam robić to, co mi sugerowano, po miesiącu wróciłam do domu, znalazłam pracę, chodziłam na spotkania dla nałogowych narkomanów.

Dziś mam rodzinę, wspaniałych przyjaciół, akceptuję siebie… jestem trzeźwa od 10 lat i 10 miesięcy. Nikt nie powiedział, że trzeźwość jest łatwa, absolutnie nie jest, ale jest możliwa, gdy szukasz pomocy i ją przyjmujesz.

niepokonani

Uzależnienie jest niezwykle ciężką, chroniczną chorobą, której przejawami są alkohol, narkotyki czy inne substancje. Polega ono na wyostrzonych i wręcz toksycznych mechanizmach obronnych, które uniemożliwiają uzależnionemu świadome spojrzenie na świat i swoją chorobę. Polega na iluzji kontroli. Choroba ta nie sprowadza się jednak do samej substancji, a trzeźwienie do samego odtrucia. Leczenie wymaga zbalansowania i połączenia wszystkich sfer naszego życia – emocjonalnej, duchowej, fizycznej, psychicznej i społecznej – z pomocą innych ludzi.

Jeżeli ty lub ktoś z twoich bliskich boryka się z uzależnieniem, skontaktuj się z działem leczenia uzależnień Punktu Wyjścia w Zrzeszeniu Polsko-Amerykańskim.

Magdalena Zakrzewska, CADC
Poradnia Leczenia Uzależnień
Zrzeszenie Amerykańsko-Polskie
3834 N. Cicero Ave.
Chicago, IL 60641
tel. 773-282-8206, wew. 349

Jeśli szukasz pomocy, masz więcej pytań, zadzwoń:

Zrzeszenie Amerykańsko-Polskie – Punkt wyjścia – leczenie uzależnień – www.polish.org

3834 N. Cicero Ave. w Chicago

tel: 773 282-8206

Terapeuci:

Kasia wew.. 354

Magda wew. 349

Ewa wew. 357

Ola wew.345

Piotr wew. 347

 

Haymarket Center – leczenie uzależnień – www.hcenter.org

120 N. Sangamon St. w Chicago

tel: 312 226-7984 wew. 313 lub 535

Terapeuci:

Ala tel: 312 226-7984  wew. 313

Daniel tel: 312 208-6309

Andrzej tel: 312 217-5208

Wojtek tel: 312 208-6321

Piotr tel. 312 208-0341

 

 

fot.Dariusz Lachowski

Categories: Niepokonani

Comments

  1. Maniek
    Maniek 16 listopada, 2014, 10:07

    Komentarz został usunięty przez administratora ze względu na naruszenie zasad regulaminu portalu:

    http://dziennikzwiazkowy.com/regulamin-zamieszczania-komentarzy-na-portalu-dziennikzwiazkowy-com/

    Reply this comment
    • wow
      wow 16 listopada, 2014, 21:10

      Wspolczuje serdecznie Mankowi kazdej chwili spedzonej w glebokiej nienawisci i mizerji jak tez zycia w obludzie w stosunku do same go siebie. Niestety, nie kazdy potrafi sie przyznac to swoich porazek, dlatego jest nam latwiej wytykac cudze I spedzic zycie zwalajac wine za swoje porazki na inner osoby. Takim osobom szczegulnie polecam uslugi terapeutyczne jakie oferuje Polish American Association. Powodzenia wszystkim borykajacymy sie z takimi problemami !

      Reply this comment
      • Diego
        Diego 17 listopada, 2014, 04:14

        Gdzie jest post Mańka ? Coś niedogodnego napisał ? Może chodzi o to że jak ktoś mówi że jest szczery to wypadałoby powiedzieć wszystko a nie tylko co wygodne i przedstawi Cię w dobrym świetle ? Po Twoim odgryzieniu się – nienawiść , mizeria życia ,polecenie usług terapeutycznych, a przede wszystkim usunięcie komentarza sugeruje że człowiek chyba trafił w czuły punkt.

        Reply this comment
        • Zosia
          Zosia 17 listopada, 2014, 06:45

          Prawda w oczy kole! Ciekawa tylko jestem, kto usunol komentarz Manka?
          Wolnosc slowa powiadali :/

          Reply this comment
  2. Zbigniew
    Zbigniew 18 listopada, 2014, 19:18

    Czytalem artykul w niedziele i faktycznie byl komentarz Manka. Co sie z nim stalo ? Skoro portal daje mozliwosc zostawiania komentarzy pod artykulami , w ten sposob zachecajac do dyskusji i wyrazania wlasych opini to dlaczego je pozniej kasuje. Czy to oznacza ze moga byc umieszczane tylko komentarze zgodne z lina cenzora ?

    Reply this comment

Write a Comment

Your e-mail address will not be published.
Required fields are marked*