Koniec lata często kojarzy się z pożegnaniem. Pożegnaniem wakacyjnej miłości, nowopoznanych przyjaciół, słońca, plaży, zapachu grilla, urlopowej beztroski, dźwięku cykad, czy nawet szumu klimatyzatora. Rozstania ogólnie nie należą do moich ulubionych momentów w życiu…

Pierwszą myślą, kiedy zaczęłam pisać, było porównanie podejścia Polaków do innych od nas ludzi, miałam na myśli tolerancję na inność koloru skóry, kultury, języka, religii, orientacji seksualnej. Hmm, delikatny temat – pomyślałam. Czy w ogóle można mówić o „tolerancji po polsku”? …

Ilu z nas, będąc na wakacjach, myśli o pracy? Wydawałoby się, że wakacje to wakacje, ale założę się, że są wśród nas tacy, którzy nie mogą bez niej żyć i to nie tylko ze względów finansowych. Ostatnio natknęłam się na badania przeprowadzone przez poczytny tygodnik, z których wynika, że 28 proc. mężczyzn pracujących na kierowniczych stanowiskach nigdy nie wyjeżdża…

Nareszcie lipiec, jeden z moich ulubionych miesięcy, po pierwsze znowu lato, wakacje i rzecz jasna – Dzień Niepodległości w USA, ale także i z osobistych powodów, jest to moja ukochana pora roku. Lipiec to święto…

W międzynarodowym towarzystwie językiem porozumienia jest naturalnie angielski, ale nie wydaje mi się, że do Polaka z Polski, który przyjechał do USA kilka a nawet kilkanaście lat temu, kiedy zostajemy twarzą w twarz, muszę ciągle mówić po angielsku. Okazuje się jednak, że dla niektórych naszych rodaków nie jest to takie oczywiste…

Zastanawia mnie jak wielu z nas zna to uczucie: jedziesz na wyczekiwane wakacje, a tu – deszcz, który pada w tym miejscu tylko siedem razy w roku, ale ty właśnie trafiasz na ten tydzień. Większość z nas się wścieka na irracjonalną złośliwość losu, na cholernego pecha…

Wszystkich ogarnęła lekka panika po doniesieniach prasowych o zbliżającej się apokalipsie. Większość z nas śmieje się z tego bo przecież „nie znasz dnia ani godziny”, ale są i tacy, którzy robią zapasy wody i jedzenia na dwa tygodnie, „tak na wszelki wypadek”…