Leszek (Les) Kuczyński

Mąż, Ojciec i Filantrop – łagodny, prawy człowiek, którego mądrość, rady i wskazówki były poszukiwane przez wszystkich którzy go znali, zmarł dnia 19 sierpnia, 2008 roku w wieku 61 lat, po dzielnej walce przez ostatnie 6 miesięcy z rakiem trzustki. Jest opłakiwany przez żonę, z którą przeżył 22 lata, Alicję “Alę” D. (Borzym) Kuczyński i swego ukochanego syna Andrew Lucas Kuczyński, wiek 14 lat. Les był synem śp. Lucjana Kuczyńskiego i śp. Marii /z domu Szumińskiej/ Kuczyńskiej. Pozostawił po sobie kuzynostwo Ewę /Tomka/ Heyduk i ich córki Maję i Maggie z Ballwin, Missouri, kuzynostwo Krystynę /Stefana/ Cieślak i ich dzieci oraz wnuki z Wood Dale, Illinois, kuzynki Marylę Białasiewicz z Police oraz Lidkę i Beatę Dobroch w Tykadłów, Polska i wielu innych krewnych w Stanach Zjednoczonych, Kanadzie i Polsce. Les był ojcem chrzestnym Anny Bobel, Natalii Borzym, Alexandra Borzym, mentorem i przyjacielem Marka J. Bachta.

Andrew i Ala chcą wyrazić ogromną wdzięczność kochanemu szwagrostwu Leonowi (Rosemary) Borzym i najlepszej przyjaciółce Christine M. Kuczek, uprzejmym sąsiadom Randy i Reggie Reither i dobrym przyjaciołom Christine i Les Woźniak za troskę, miłość i przywiązanie okazywane Lesowi na codzień od chwili postawienia diagnozy o jego dewastującej chorobie.

Les był absolwentem z 1965 roku Gordon Tech High School, gdzie w ostatnim roku był dziennikarzem sportowym gazetki “Ram Page” Otrzymał tytuł bakałarza w Naukach Politycznych (1969) z College of St. Thomas, St. Paul, Minnesota, tytuł prawniczy (J.D.) (1972) z University of Minnesota Law School, Minneapolis, Minnesota; i tytuł magisterski (styczeń 1982) z Keller Graduate School of Management w Chicago, Illinois. Swoje umiejętności przywódcze wykazywał już w 1982 roku, gdy został wybrany prezesem Chicago Intercollegiate Council.

W październiku 1985 roku nie żyjący już Alojzy A. Mazewski zatrudnił Lesa jako radcę prawnego Związku Narodowego Polskiego Stanów Zjednoczonych. Pozycja głównego radcy prawnego czyniła Lesa odpowiedzialnym za stację radiową należącą do ZNP, wydawaną w języku polskim gazetę, prowadzenie negocjacji w sprawie zatrudnienia z przedstawicielami związków zawodowych i otworzony dla polskich imigrantów Polski Ośrodek Informacyjny.

Lojalność Lesa wobec Związku Narodowego Polskiego, pod przewodnictwem obecnego prezesa Frank J. Spula, była absolutna i przykładna, co było widoczne w jego niezwykłej i niezmordowanej pracy w PNA. Les służył organizacji przez blisko 23 lata całkowicie wierząc w zadania i cele wysunięte przez prezesa Frank J. Spula, uznając że są one wzorami, które należy honorować i za nimi podążać, żeby zagwarantować przyszłe sukcesy i rozwój Związku Narodowego Polskiego. Wielce cenimy sobie wskazówki, oddanie i moralne wsparcie jakie okazał prezes Frank J. Spula i asystentka Lesa, pani Maryla Słomski, dziękujemy za profesjonalizm, przyjaźń i pomoc okazywaną przez te wszystkie lata a w szczególności podczas ostatnich 6 miesięcy.

W 1991 roku Les został dyrektorem wykonawczym Kongresu Polonii Amerykańskiej i Fundacji Charytatywnej Kongresu Polonii Amerykańskiej i na tym stanowisku Les: 1) zorganizował wysiłki lobbyistyczne na rzecz przystąpienia Polski do NATO (1993-1998); 2) stał na czele wyjazdu do Warszawy w lutym 1997 roku jedenastu pracowników Senatu U.S. Wizyta ta stanowiła okazję do promocji polskiego punktu widzenia w kwestii rozszerzenia NATO; 3) był inicjatorem i organizatorem w Stanach Zjednoczonych programu odszkodowań na rzecz ofiar Hitlerowskiej Zagłady (1999-2001) i 4) od 1991 roku był koordynatorem wysiłków wysyłania leków i ekwipunku medycznego, wartości $80 milionów, do szpitali, sierocińców i ośrodków rehabilitacyjnych w Polsce.

Mianowane i wybieralne stanowiska Lesa były następujące: udział w German Slave/Forced Labor Compensation Program Plenary Sessions 1998-2000; mianowany do IOM Steering Committee of Victims Organizations w Genewie, Szwajcaria (2001-2005); mianowany do Rady Apelacyjnej, Międzynarodowej Organizacji ds. Migracji (IOM, Genewa, Szwajcaria 2006) do rozpatrywania podań, ofiar hitlerowskich prześladowań, przez German Forced Labor Compensation Program and Personal Injury Claims; członek Komitetu Doradczego Amerykańskiego Czerwonego Krzyża i Centrum Informacyjnego Poszukującego Ofiar Wojennych.

W 2002 Les został wybrany na stanowisko przewodniczącego Rady Polonii a‚wiata, reprezentującej polskie organizacje założone w 38 krajach na pięciu kontynentach. Został też mianowany przez prezesa polskiego senatu do Doradczego Komitetu Stosunków z Polonią.

Od 2002 – 2005 był wybrany i pełnił funkcję członka Rady Szkolnej w szkole katolickiej przy kościele Mary Seat of Wisdom w Park Ridge, Illinois i w 2004 roku Les został członkiem Rady Polsko-Amerykańskiej Izby Handlowej. Rezultatem jego starań i oddania zasadom sprawiedliwości i równości, było przyznanie Lesowi krajowych i międzynarodowych wyróżnień, w tym:
11 listopada, 1997 – odznaczony przez Polskiego Konsula w Chicago Krzyżem Oficerskim Orderu Zasługi RP za działalność na rzecz Polonii i Polski.
Marzec 2001 – wybrany “Człowiekiem Roku” przez redakcję tygodnika “Am-Pol Eagle” wydawanego w Buffalo, New York;
2003 – otrzymał doroczną nagrodę Polsko-Amerykańskiego Zrzeszenia Historyków;
Listopad 10, 2006 – nagroda humanitarna nadana przez Kongres Polonii Amerykańskiej Wydział Illinois;
Luty 12, 2007 – Krzyż Oficerski Orderu Zasługi dla Litwy, wręczony przez prezydenta Litwy – Valdas Adamkus;
12 maja 2007 – Medal Honorowy Ellis Island, wręczony przez Krajową Koalicję Etnicznych Organizacji (NECO). Nagrodę tę otrzymał za niezwykły wkład dla naszego kraju;
Maj, 2008 – Otrzymał od World’s Greatest Northridge Prep Sports Fan Club, drużyny baseballowej ósmoklasistów, nagrodę jako największy miłośnik tego sportu.

Les był szczęśliwy gdy jego syn Andrew zostal przyjęty jako 7 klasista do Northridge Prep School w Niles, IL, gdzie Andrew rozpoczął naukę w poniedziałek 25 sierpnia, 2008 roku. Pod kierownictwem dyrektora pana Richard T. Meyer i trenera sportowego pana Will Rey i księdza Francis J. Hoffman, kapelana, będzie się uczył w środowisku w którym wiara, rodzina i osiągnięcia w nauce są celem uczniów. Składamy podziękowanie całemu gronu pedagogicznemu, środowisku Northridge, ktore asystowało w rozmaity sposób Lesowi i jego rodzinie modląc się za nas podczas tych bolesnych miesięcy.
Les był utalentowanym człowiekiem lubiącym czytanie, ogródek i fotografię. Naturalny, aktywny sportowiec posiadający wiedzę na temat wszystkich dyscyplin sportowych. Przez całe życie był miłośnikiem drużyny White Sox, w 1959 roku podczas światowych rozgrywek schował tranzystorowe radio w szkole by móc słuchać sprawozdania. Zapytany o najmilsze wspomnienia, Les uśmiechał się i odpowiadał, że najmilej wspomina rozgrywki na szczeblu krajowym w 2003 roku na stadionie Cellular Field, wycieczki poza miasto z synem, by obejrzeć rozgrywki White Sox, oglądając 1 światowe rozgrywki w paździeniku 2005 i pierwszą grę sezonową w 2006 roku.

Ze wszystkich życiowych funkcji jakie pełnił Les uważał, że rola ojca była najważniejsza. Les uczył Andrew rozmawiając z synem i pokazując swoim postępowaniem, że Andrew musi prowadzić życie w którym najważniejszymi wartościami są wiara, wdzięczność, hojność, prawdomówność, sprawiedliwość i szacunek dla wszystkich. Les inspirowal Andrew do dążenia do wyższych celów, pilniejszej nauki, rozważenia możliwości, poznawania nieznanego i szacunku dla rodziny i przyjaciół.

Życie Lesa było przykładem wielkiej miłości i szacunku dla jego żony Ali i syna Andrew, wierności pracy społecznej, kultywowaniem i zachowyw
aniem polskości, budowaniem mostów pomiędzy etnicznymi, rasowymi i religijnymi grupami i dzielenie jego osobistych i zawodowych talentów dla dobra ludzkości. Les wierzył, że pojedyncze wydarzenia mogą być wyzwaniem dla każdego z nas by zmienić świat. Rozumiał, że jest to naszym obowiązkiem służyć tam gdzie jesteśmy potrzebni bo to definiuje nas jako ludzkie istoty.

Uroczystej Mszy Żałobnej w wypełnionym po brzegi kościele St. Paul of the Cross przewodniczył ks. Francis J. Hoffman, kapelan Northridge Prep School; koncelebrantami byli proboszcz ks. Carl Morello i ks. Tadeusz Dzieszko.
Ks. Hoffman wygłosił homilię, a głos zabierali również prezez Związku Narodowego Polskiego i Kongresu Polonii Amerykańskiej Franciszek Spula oraz proboszcz par. św. Konstancji ks. Tadeusz Dzieszko.

W uroczystości więła udział cała klasa syna Zmarłego, a wśród oficjalnych gości należy wymienić Konsula Generalnego RP w Chicago Zygmunta Matyni, skarbnika Stowarzyszenia Wspólnota Polska Grzegorza Popielarza oraz prezesa Kongresu Polonii Kanadyjskiej Waltera Lisonia.
Po mszy i uroczystym wyprowadzeniu zwłok Zmarłego odbył się pogrzeb na cmentarzu Maryhill.

Categories: Wspomnienia

Write a Comment

Your e-mail address will not be published.
Required fields are marked*